Argentinië op het WK 2026: Kan de Titelverdediger Opnieuw Winnen?

18 december 2022 — een datum die voor altijd in het collectieve geheugen van Argentinië gegrift staat. Die avond in Doha tilde Lionel Messi de WK-trofee omhoog na een finale die alle superlatieven oversteeg. De penaltyserie tegen Frankrijk bezorgde La Albiceleste de derde wereldtitel in de geschiedenis. Nu, drie en een half jaar later, staat Argentinië WK 2026 voor een opdracht die nog geen enkel land in de moderne voetbalgeschiedenis volbracht: de titel verdedigen met succes. Brazilië in 1962 was de laatste ploeg die erin slaagde. Kan het team van Lionel Scaloni de geschiedenis herschrijven?

De vraag die elke voetballiefhebber bezighoudt is onvermijdelijk: speelt Messi nog? Op zijn 38ste verjaardag, een maand voor de start van het WK, zal de kleine tovenaar uit Rosario een beslissing moeten nemen. En zelfs als hij speelt, kan zijn lichaam nog een toernooi van zeven wedstrijden in 39 dagen aan? Dit zijn vragen zonder definitieve antwoorden, maar ze vormen de kern van alles wat Argentinië betreft op dit WK.

De kwalificatie via CONMEBOL: geen wandeling

Waar Europese ploegen vaak relatief comfortabel door hun kwalificatiegroepen walsen, is de Zuid-Amerikaanse route naar het WK een marathon door vijandelijk territorium. De CONMEBOL-kwalificatie — 18 wedstrijden verspreid over twee jaar tegen negen tegenstanders op alle denkbare hoogtes en in alle klimaten — is berucht om zijn onvoorspelbaarheid. Argentinië eindigde als groepswinnaar, maar het pad was hobbeliger dan de eindstand suggereert.

De openingswedstrijd in Buenos Aires tegen Ecuador leverde een moeizame 1-0 zege op. Het Monumental was uitverkocht, de verwachtingen waren torenhoog na de WK-triomf, maar Ecuador — altijd een lastige tegenstander met hun fysieke spel en snelle vleugelaanvallers — maakte het de wereldkampioen knap lastig. Pas in de 72ste minuut brak Lautaro Martínez de ban met een kopbal uit een hoekschop. In La Paz, op 3.640 meter hoogte, ging Argentinië onderuit tegen Bolivia — een klassieke valkuil voor laaglandploegen. De 2-0 nederlaag was pijnlijk maar niet onverwacht: op die hoogte wordt elke ademhaling een strijd, en Bolivia exploiteert dat voordeel meedogenloos.

De uitwedstrijd in Brazilië eindigde in een chaotische 0-0 met een afgelaste wedstrijd in São Paulo wegens supportersrellen. De rivaliteit tussen Brazilië en Argentinië is de felste in het wereldvoetbal, en de spanningen liepen die avond uit de hand. De wedstrijd werd na 20 minuten stilgelegd en later volledig afgelast. Een nieuwe datum werd vastgesteld, maar de sfeer bleef geladen. De uiteindelijke 1-0 zege in de herwedstrijd — een laat doelpunt van Nicolás Otamendi — was een opluchting die de kwalificatie effectief verzekerde.

Pas in de tweede helft van de kwalificatie draaide de machine op volle toeren, met overtuigende zeges op Uruguay, Colombia en Chili. De 3-0 overwinning op Uruguay in Montevideo was een statement: Argentinië liet zien dat ze ook op vijandig terrein konden domineren. De 2-1 thuiszege op Colombia bevestigde de status van groepswinnaar, en de afsluitende 4-0 tegen Chili was een feest voor de fans in Buenos Aires.

Wat opviel in de kwalificatiecyclus was de geleidelijke transformatie van het team. Scaloni integreerde jongere spelers zonder de kern te verstoren. Enzo Fernández groeide uit tot de metronoom op het middenveld. Julián Álvarez nam de rol van eerste spits over wanneer Lautaro Martínez geblesseerd was. Alexis Mac Allister bracht Premier League-kwaliteit naar het centrum. De ploeg die in 2026 naar Noord-Amerika reist is niet dezelfde als de kampioen van Qatar — ze is rijper, breder, en minder afhankelijk van één man.

Selectie: met of zonder Messi?

De olifant in de kamer verdient directe aandacht. Lionel Messi heeft nog geen definitieve uitspraken gedaan over zijn deelname aan het WK 2026. Zijn contract bij Inter Miami loopt door tot 2025, met opties voor verlenging. Fysiek heeft hij de afgelopen seizoenen in de MLS minder belasting gehad dan in zijn Europese jaren, wat theoretisch gunstig is voor zijn duurzaamheid. Maar een WK is geen MLS-seizoen — de intensiteit, de reistijden, de druk zijn onvergelijkbaar.

Mijn inschatting, gebaseerd op interviews en de lichaamstaal van Messi in recente maanden, is dat hij het WK niet wil missen. Dit zou zijn zevende en laatste WK zijn, een record dat waarschijnlijk nooit geëvenaard wordt. De verlokking om afscheid te nemen op het grootste podium is te groot om te weerstaan. Maar Scaloni zal een plan moeten hebben voor een Messi die niet 90 minuten kan spelen. De romantiek van een afscheidstournee moet wijken voor tactisch realisme.

Als Messi inderdaad speelt, zal zijn rol anders zijn dan in 2022. In Qatar was hij nog in staat om hele wedstrijden te dragen, om met één actie het verschil te maken. In 2026 zal hij meer een regisseur zijn, een speler die de bal ontvangt, ruimte creëert en anderen laat scoren. Zijn passing en spelinzicht zijn onverminderd, maar de explosiviteit van zijn dribbelacties is afgenomen. Scaloni zal het team zo moeten organiseren dat Messi’s sterke punten benut worden zonder hem fysiek te overbelasten.

Sterspelers: de nieuwe generatie

Los van de Messi-vraag beschikt Argentinië over een selectie die tot de sterkste ter wereld behoort. Enzo Fernández, de 25-jarige middenvelder van Chelsea, is uitgegroeid tot een complete speler. Zijn passing, balverovering en leiderschap maken hem de natuurlijke opvolger van de regisseursrol. In de Premier League dit seizoen noteerde hij 8 assists en 4 goals — cijfers die zijn allround kwaliteiten bevestigen. Zijn vermogen om onder druk de juiste beslissing te nemen, om het tempo te dicteren en om zowel defensief als offensief bij te dragen, maakt hem onmisbaar voor het Argentijnse elftal.

Julián Álvarez heeft bij Atlético Madrid laten zien dat hij meer is dan een schaduwspits. Zijn combinatie van werkethiek, techniek en scorend vermogen maakt hem de ideale partner voor Lautaro Martínez. De twee vullen elkaar aan: Martínez als de targetman die ballen vasthoudt, Álvarez als de bewegelijke tweede spits die ruimtes vindt. In een formatie met beiden krijgt Argentinië dynamiek én fysieke aanwezigheid. Álvarez scoorde dit seizoen 19 goals in La Liga, een cijfer dat zijn groei naar wereldklasse bevestigt.

Lautaro Martínez blijft de eerste keuze als centrumspits. Bij Inter is hij uitgegroeid tot een van de meest complete aanvallers in Europa, met een combinatie van doelgerichtheid, techniek en fysieke aanwezigheid. Zijn 24 goals in Serie A dit seizoen plaatsen hem in het rijtje van de beste spitsen ter wereld. Voor Argentinië is hij de garantie op goals, de speler die in de cruciale momenten het verschil maakt.

Op de vleugels is de concurrentie moordend. Ángel Di María, inmiddels 38, zal vermoedelijk zijn laatste toernooi spelen. Nicolás González, Alejandro Garnacho en de jonge Facundo Buonanotte bieden alternatieven met elk een eigen profiel. Garnacho, de 21-jarige sensatie van Manchester United, brengt dribbelkwaliteit en onvoorspelbaarheid die wedstrijden kunnen beslissen.

Nieuwe generatie: wie zijn de doorbrekers?

De kracht van Argentinië ligt niet alleen in de bekende namen. Scaloni heeft consequent jonge spelers kansen gegeven, en sommigen staan op de drempel van een doorbraak. Valentín Castellanos, de spits van Lazio, heeft in Serie A bewezen dat hij op het hoogste niveau kan scoren. Thiago Almada, de creatieve kracht van Botafogo, brengt technische verfijning en onvoorspelbaarheid. Valentín Barco, de jonge linksback van Brighton, wordt gezien als de toekomst van de positie.

Het meest intrigerende talent is wellicht Claudio Echeverri, de 18-jarige aanvallende middenvelder die bij River Plate furore maakt. Zijn techniek en spelvisie worden vergeleken met een jonge Messi — een beladen vergelijking, maar niet ongegrond. Of Echeverri al klaar is voor een WK-selectie is twijfelachtig, maar zijn aanwezigheid in de voorselectie zou een signaal zijn van Scaloni’s vertrouwen in de toekomst.

Tactiek onder Scaloni: continuïteit en flexibiliteit

Lionel Scaloni werd in 2018 aangesteld als interim-bondscoach na het debacle op het WK in Rusland, waar Argentinië in de achtste finale werd uitgeschakeld door Frankrijk met 4-3. Wat begon als noodoplossing groeide uit tot het succesvolste tijdperk in de recente Argentijnse voetbalgeschiedenis. Zijn tactische filosofie is gebaseerd op balans: offensieve kwaliteit zonder defensieve naïviteit, structuur zonder verstikkende rigiditeit.

Het basissysteem is een 4-3-3 dat kan verschuiven naar 4-4-2 of 3-5-2 afhankelijk van de tegenstander. De driehoek op het middenveld — met Rodrigo De Paul als de motor, Enzo Fernández als de regisseur, en Mac Allister of Leandro Paredes als de balancerende kracht — is het kloppende hart van het team. De Paul brengt energie en loopvermogen, de capaciteit om ruimtes te dekken en te infiltreren in de aanval. Zijn werkethiek is de basis waarop het creatieve talent van anderen kan floreren.

De vleugelverdedigers, Nahuel Molina rechts en Nicolás Tagliafico of Lisandro Martínez links, bieden breedte en ondersteuning in de aanval. Molina is uitgegroeid tot een van de meest complete rechtsbacks in het wereldvoetbal, met zijn combinatie van defensieve degelijkheid en offensieve bijdrage. Zijn samenwerking met Messi aan de rechterkant — als Messi naar binnen dribbelt, overlapt Molina aan de buitenkant — is een wapen dat Argentinië onderscheidt.

Wat Scaloni onderscheidt van zijn voorgangers is zijn vermogen om te lezen en te reageren. Tijdens het WK 2022 paste hij zijn tactiek aan per tegenstander: defensief tegen Nederland, aanvallend tegen Kroatië, pragmatisch in de finale tegen Frankrijk. Die flexibiliteit is essentieel in een toernooi met 48 landen waar de variatie aan speelstijlen groter is dan ooit.

Een tactisch risico voor 2026 is de verdediging. Nicolás Otamendi is 38 en vertraagt zichtbaar. Cristian Romero is de toekomst, maar heeft moeite om fit te blijven — zijn knieblessures zijn een terugkerend probleem. Lisandro Martínez biedt een alternatief als centrale verdediger, maar dat verzwakt de opties op linksback. Scaloni zal creatieve oplossingen moeten vinden voor de achterlinie, mogelijk met een jonge verdediger als Valentín Gómez of Facundo Medina als versterking.

Groep J: de weg naar de knock-outs

Argentinië is ingedeeld in groep J samen met Algerije, Oostenrijk en debutant Jordanië. Op papier is dit een haalbare groep, maar de titelverdediger zal elke wedstrijd als een finale moeten benaderen. De druk om te presteren is immens, en tegenstanders zullen extra gemotiveerd zijn om de wereldkampioen te verslaan.

De openingswedstrijd tegen Algerije op 15 juni in Houston brengt een weerzien met Riyad Mahrez en de ploeg die in 2022 de Afrika Cup won. Algerije speelt fysiek en direct, met snelle omschakelingen via de vleugels. Het wordt geen gemakkelijke opener, vooral als de Argentijnse verdediging nog ritme moet vinden. Bondscoach Djamel Belmadi heeft een ploeg gebouwd die gelooft in eigen kunnen, en de Algerijnse diaspora in de Verenigde Staten zal voor een vijandige sfeer zorgen in het NRG Stadium.

Oostenrijk in de tweede wedstrijd is de sterkste tegenstander in de groep. Onder bondscoach Ralf Rangnick heeft het Oostenrijkse elftal zich ontwikkeld tot een gedisciplineerde ploeg met hoge druk en snelle transities. Marko Arnautović en Marcel Sabitzer brengen ervaring, terwijl jonge spelers als Christoph Baumgartner voor creativiteit zorgen. Deze wedstrijd kan beslissend zijn voor de groepswinst. Rangnick’s pressing-filosofie — intensief druk zetten vanaf de voorste linie — kan Argentinië in de problemen brengen als de verdedigers niet snel genoeg circuleren. De wedstrijd in het AT&T Stadium in Dallas wordt een tactische strijd.

Jordanië is de outsider die niets te verliezen heeft. Als debutant op het WK komen ze met frisse ambitie en fanatieke ondersteuning. De Jordaanse diaspora in Noord-Amerika is aanzienlijk, en het team zal voor elk duel steun krijgen. Onder bondscoach Hussein Ammouta heeft Jordanië zich ontwikkeld tot de tweede kracht in Azië, na Japan. Hun halve finaleplaats op de Asian Cup 2024 was een verrassing die de voetbalwereld wakker schudde. Argentinië moet professioneel en respectvol omgaan met deze tegenstander — onderschatting is de grootste vijand.

De slimme benadering voor Argentinië is om de eerste twee wedstrijden met volle intensiteit te spelen en de groepswinst zo snel mogelijk veilig te stellen. Dat geeft Scaloni de luxe om in de derde wedstrijd spelers rust te geven en eventuele kaarten te vermijden. De knock-outfase begint waar het WK echt telt, en frisheid is dan essentieel.

Quoteringen: Argentinië als favoriet

De bookmakers zijn duidelijk in hun oordeel: Argentinië behoort tot de absolute topfavorieten voor de eindzege. De quoteringen liggen doorgaans tussen 6.00 en 8.00, wat een impliciete winkans van 12-17% suggereert. Dit plaatst La Albiceleste in hetzelfde bereik als Frankrijk en Engeland, net onder Brazilië dat vaak als eerste favoriet wordt gezien.

De odds voor groepswinst in groep J liggen rond de 1.35 — de bookmakers schatten de kans op bijna 75%. Oostenrijk volgt met odds rond 4.50, Algerije rond 7.00, en Jordanië als buitenbeentje op 20.00 of hoger. Deze cijfers weerspiegelen de objectieve krachtsverhoudingen, hoewel ik zou waarschuwen voor automatische aannames over de eerste wedstrijd.

Interessant zijn de markten voor Messi’s prestaties. De odds voor Messi als topscorer van het toernooi liggen rond 15.00 — aantrekkelijk voor de romantici, maar realistisch gezien moeilijk te bereiken gezien zijn verwachte speelminuten. De markt voor “Messi scoort in de finale” biedt quoteringen rond 4.00, wat suggereert dat de bookmakers geloven in een diep toernooiparcours voor Argentinië.

Argentinië’s WK-historie: een land van uitersten

De WK-geschiedenis van Argentinië leest als een roman vol drama, triomf en tragedie. Drie wereldtitels — 1978, 1986, 2022 — markeren de hoogtepunten. Maar daartussen liggen decennia van frustratie, gemiste kansen en pijnlijke nederlagen. Het Argentijnse voetbal leeft met een intensiteit die weinig andere landen evenaren, en die emotie vertaalt zich in memorabele momenten — zowel vreugdevol als hartverscheurend.

Het WK 1978 op eigen bodem blijft controversieel. De militaire junta gebruikte het toernooi voor propagandadoeleinden, en de finale tegen Nederland werd overschaduwd door politieke spanningen. De wedstrijd tegen Peru in de tweede groepsfase — een 6-0 overwinning die exact het doelsaldo opleverde dat Argentinië nodig had — wordt nog steeds met argwaan bekeken. Toch was de voetballende prestatie onmiskenbaar, met Mario Kempes als de ster die zijn land naar de titel leidde. Kempes scoorde zes goals in het toernooi, waaronder twee in de finale.

Het WK 1986 in Mexico was het toernooi van Diego Maradona. Zijn “Hand van God” tegen Engeland en het wonderdoelpunt dat erop volgde zijn de meest iconische momenten in WK-geschiedenis. Dat tweede doelpunt — een slalom door de hele Engelse verdediging, eindigend met een koelbloedige afronding — wordt door velen beschouwd als het mooiste WK-doelpunt ooit. Argentinië won de finale met 3-2 tegen West-Duitsland, en Maradona vestigde zijn status als de beste speler van zijn generatie.

De decennia erna brachten frustratie. Finales verloren in 1990 en 2014, uitschakelingen in de groepsfase in 2002, en de constante vraag of Messi ooit de trofee zou winnen die Maradona wel had. De finale van 2014 tegen Duitsland was bijzonder pijnlijk: Argentinië speelde een sterk toernooi, maar de verlenging tegen een efficiënt Duits team eindigde in een 1-0 nederlaag door een goal van Mario Götze. Het WK 2022 in Qatar was de verlossing — niet alleen voor Messi persoonlijk, maar voor een hele generatie Argentijnen die opgegroeid waren met de belofte van een talent dat de ultieme prijs miste.

De finale tegen Frankrijk — 3-3 na verlenging, gewonnen op penalty’s — wordt algemeen beschouwd als de beste WK-finale ooit. Messi’s twee goals, Mbappé’s hattrick, de spanning die zich opbouwde naar elke strafschop — het was voetbal in zijn puurste vorm. Die herinnering draagt Argentinië mee naar 2026, als motivatie én als last.

Hoe ver komen de Argentijnen?

De titelverdediging is een unieke uitdaging in het moderne voetbal. De laatste succesvolle verdediging dateert van 1962, toen Brazilië onder leiding van Garrincha de trofee behield. Sindsdien zijn alle titelverdedigers gestrand — Duitsland in 2018 ging zelfs onderuit in de groepsfase. De druk, de verwachtingen, het feit dat elke tegenstander extra gemotiveerd is om de kampioen te verslaan: het zijn factoren die niet onderschat mogen worden.

Mijn realistische verwachting is dat Argentinië de halve finales bereikt. De selectie is kwalitatief sterk genoeg om elke groep te winnen en de eerste knock-outronden te overleven. De vraag is wat er gebeurt wanneer ze stuiten op Frankrijk, Engeland of Brazilië in de latere fases. Dan wordt het een strijd van mentale weerbaarheid, tactische finesse en individuele momenten van genialiteit.

De kans op een tweede opeenvolgende titel schat ik rond de 15% — hoger dan de meeste andere landen, maar niet overweldigend. Wat ik wel geloof is dat Argentinië het toernooi niet als toerist zal spelen. De winnende mentaliteit die Scaloni heeft gekweekt, de ervaring van Qatar, de motivatie om Messi een waardig afscheid te geven — het zijn ingrediënten voor een serieuze campagne.

Titelverdediging: realistisch of romantiek?

De vraag die elke Argentijnse fan bezighoudt verdient een eerlijk antwoord. Kan Argentinië de titel verdedigen? Ja, de mogelijkheid bestaat. De selectie heeft de kwaliteit, de ervaring en de winnende mentaliteit. Scaloni heeft bewezen dat hij grote toernooien kan managen. De steun van de Argentijnse diaspora in Noord-Amerika zal voelbaar zijn in elk stadion.

Maar de realiteit is dat titelverdediging in het moderne voetbal bijna onmogelijk is geworden. De fysieke en mentale belasting van een WK-cyclus, de honger van challengers, de onvoorspelbaarheid van een toernooi met 48 landen — het zijn obstakels die zelfs de beste ploegen niet kunnen negeren. Frankrijk strandde in de finale van 2022 na een heroïsche comeback, maar de uitputting was zichtbaar. Duitsland in 2018 ging ten onder aan overmoed en vermoeidheid.

Wat Argentinië moet vermijden is de val van de titelverdediger: de aanname dat succes automatisch herhaald kan worden. Scaloni lijkt dit te begrijpen. In interviews benadrukt hij dat elk toernooi opnieuw begint, dat de trofee van 2022 niets garandeert voor 2026. Die mentaliteit — hongerig blijven ondanks succes — is essentieel voor een serieuze gooi naar de tweede ster.

Als Messi inderdaad zijn laatste WK speelt, voegt dat een emotionele dimensie toe die niet te kwantificeren valt. De wil om de grootste speler aller tijden een afscheid in stijl te geven kan een ploeg tot buitengewone prestaties drijven. Of het genoeg is om de geschiedenis te herschrijven, zien we in juli.

Gemaakt door de redactie van 'Bewkfootball'.